قالب پرشین بلاگ

سلام

با یه عکس شروع می کنیم. فقط دستخط بالای فاکتور رو بخونین. ضمناً فاکتور اصل هستش و برخلاف بقیه اسناد که ازشون کپی دارم این یکی اصل هستش.

( رستوران لانه طاووس در نزدیکی تخت جمشید )

( خاطره ی بد جاماندن دوربین خانم شجاعی را هم در این رستوران داریم که در موردش باید بعدا مفصل یک مطلب بنویسم )

و ادامه خاطرات را گریز می زنیم به روزهای قبل از اردو که بیشتر برای خودم و آقای رمضانی خاطره است تا شما ها

( بجز امضاء اول که متعلق به خانم نوری است ، برای گرفتن بقیه امضاها حداقل یک روز دویدیم. یعنی حداقل یک روز ها ! خانم نوری نیز چون همکلاسی بودند و ابتدای کارشان بود و کم تجربه ، ارزش امضاءشان ( که آن روزها رئیس انجمن علمی کتابداری دانشکده بودند ) را نمی دانستند وگرنه باید بیشتر از اینها دنبال امضاء شان می دویدیم. لبخند. )

ولی خب با همه سختی ها ، آخرش به شیرینی تمام شد و پول را گرفتیم. البته دقیق یادم نیست صد هزار تومن دادند یا دویست هزار تومان. شاید آقای رمضانی یادش باشد. )

و بعد رفتیم سراغ محل اسکان. نامه قبلی که افرادش داخل دانشگاه فردوسی بود را به زور امضاء گرفتیم ، این یکی را خداییش الان که فکر می کنم گریه ام می گیرد که به چه بدبختی از پشت تلفن موافقتشان را جلب کردیم و امضاء گرفتیم ؟!!!

( بالای فیش نوشته : بابت اسکان دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد به تعداد ۴۲ نفر در تاریخ ۱۷/۲ و ۱۸/۲/۸۶ به مبلغ ۲۵۲۰۰۰۰ ریال ) ( مربوط به دو شب اسکان در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان است )

یعنی روز آخر من که دیگر قطع امید کردم و به جمال گفتم جواب نمی دهند. برویم به بچه ها بگوییم اردو کنسل است. جای خواب نباشد نمی شود ولی جمال گفت من می روم و یک تماس دیگر می گیرم شاید که فرجی شد و واقعا هم فرجی شد و درست شد. انصافاً این یکی را جمال زحمت کشید )

و در پایان یادی از دکتر آزاد ( خدایش بیامرزاد ) که بچه ها رفته بودند پیشش و گفته بودند می خواهیم برویم اردو ، کمک کنید که خرجمان کم شود و دست کرده بود توی کیفش و یک تراول صد تومنی داد بهشان. صد تومن ! صد هزار تومن ! آن موقع برای خودش خیلی بود. یعنی برای اردوی ما خیلی بود و خیلی کمکمان می کرد تا از هزینه های خودمان کم شود سهم هر نفر را کاهش می داد.

چه خوب شد که آن قاب خاتم کاری ( یا قلم کاری بود ، دقیق یادم نیست ) را از اصفهان برایش هدیه خردیم و آوردیم.

مجدد یادش گرامی.

خدانگهدار.

( یعنی این جمال رمضانی یک موضوع " خاطرات " این پایین نگذاشته است ! الان من این نوشته را کجا دسته بندیم کنم ؟ مجبورم بزنم جزء همان طنز همیشگی خودم دیگر. کتابدار است دیگر ، ازش بیشتر از این آی کیو توقع نمی رود. )

مجدد خدانگهدار.

سلام

الان مي خواستم بدانم جمال جان ، چرا اين گوشه ي وبلاگ اسم همه ما يك بار آمده است و اسم تو دو بار ؟!

خجالت نمي كشي؟

نكند فكر كردي خونت رنگين تر است ؟ يا گردنت كلفت تر است ؟ يا چون صدايت قشنگتر بود بايد دو تا اكانت داشته باشي ؟

الان بيايم بزنم نرمت كنم كه بچسبي به آسفالت؟

دوستدار تو ! ياشار.

یادش بخیر. دوران دانشگاه.
ما سه نفر بودیم ( نیاز نیست که بگم منظورم کیا هستش ؟ ). یعنی معمولا همه جا سه نفری می رفتیم. اون روزهایی که سلف سرویس غذای خوشمزه نمی داد ، اول می رفتیم ژتون ها رو تو سلف سرویس می فروختیم ( بازاریابی یاد می گرفتیم ، اونم عملی. خنده ). یه قیمتی بالاتر از ژتون دانشجویی و پایین تر از ژتون آزاد می گفتیم و سریع فروش می رفت. بعدش می رفتیم ساندویچی خوابگاه فجر ( خوابگاه آقایون ) پشت میزهای شیشه ای و کثیفش می نشستیم و سفارش می دادیم. دست هات از شدت کثیفی به شیشه ی روی میز می چسبید!
برای خودمون یه واحد سنجش میزان کثیفی ساندویچی درست کرده بودیم به این اسم : " مگس بر اینچ مربع " ! ، یعنی هر چی ساندویچی کثیف تر بود می گفتیم این مثلاً پنج مگس بر اینچ مربع هستش ! یعنی روی میزهاش در هر اینچ مربع پنج تا مگس نشسته ( از کثیفی ). یا می گفتیم اون یکی ساندویچی هفت مگس بر اینچ مربع هستش. اتفاقاً نمی دونم چطوری بود که هر چی ساندویچی کثیف تر و مگس بر اینچ مربعش بالاتر ، ساندویچاش خوشمزه تر بود !!!
خلاصه یادش بخیر.

بعدنها به این فکر افتادم که یه ساندویچی بزنم با اسم " پلشت ساندویچ " با عیار دوازده الی هفده مگس بر اینچ مربع برای اونهای که مثل خودمون از ساندویچ کثیف لذت می بردن! ولی تا الان که نزدم ، حالا تا ببینیم بعد چی می شه.

شاد باشید.

سال نو هم مجدد مبارک.

پيشنهاد مي كنم از الان هماهنگ كنيم براي اون دنيا سر پل صراط !!!

اگه با جاش مشكلي ندارين سر ساعتش با هم دعوا كنيم !

لبخند. خنده. چشمك.

شاد باشيد. سال نو هم مبارك.